Beursomgeving 2018

29 dec Beursomgeving 2018

Eco­no­men van de finan­ci­ë­le groep Del­ta Lloyd menen dat we nog steeds in een mooie beursom­ge­ving zit­ten, maar wij­zen tevens op geo­po­li­tie­ke risico’s. Recent maak­ten zij een bere­de­neer­de inschat­ting van de beurs­kan­sen voor 2018. In het sprook­je “Goud­lok­je en de drie beren” proeft het meis­je Goud­lok­je (Engel­se ver­ta­ling “Gol­di­locks”) van de haver­mout­pap van de beren. Ze vindt die net pri­ma: niet te warm en niet te koud. Van­daar dat deze uit­druk­king ver­wijst naar de hui­di­ge stand van zaken in de wereld­eco­no­mie: vol­doen­de groei om de bedrijfs­win­sten en de beurs­stij­ging te onder­steu­nen, maar ook niet te veel groei, zoda­nig dat infla­tie voor­lo­pig ach­ter­we­ge blijft en de cen­tra­le ban­ken slechts heel lang­zaam het beleid moe­ten nor­ma­li­se­ren. Zo vat­ten de ver­ant­woor­de­lij­ken van Del­ta Lloyd asset mana­ge­ment het alge­meen aan­vaar­de “Gol­di­locks” sce­na­rio nog eens even samen.

Vol­gens hen is de cru­ci­a­le vraag momen­teel:  hoe­lang gaan deze omstan­dig­he­den nog blij­ven aan­hou­den? In de jaren ’90 was er voor het eerst spra­ke van een “Gol­di­locks”- eco­no­mie. Maar Alan Green­span, de toen­ma­li­ge voor­zit­ter van de Ame­ri­kaan­se cen­tra­le bank, voer­de te lang een te voor­zich­tig mone­tair beleid. Uit­ein­de­lijk resul­teer­de dit in de tech­no­lo­gie­zeep­bel, gevolgd door de mil­de reces­sie en de for­se beurs­cor­rec­tie van 2001 en 2002. Tus­sen 2004 en 2007 her­haal­de het posi­tie­ve eco­no­mi­sche sce­na­rio zich, maar opnieuw voer­de de Ame­ri­kaan­se cen­tra­le bank een te laks mone­tair beleid. Toen volg­de een zeep­bel in de Ame­ri­kaan­se en in ver­schil­len­de Euro­pe­se vast­goed­mark­ten. En in 2008 brak de zwaar­ste finan­ci­ë­le cri­sis sinds de jaren ’30 uit.

Van­daag note­ren alle finan­ci­ë­le acti­va opnieuw tegen his­to­risch hoge waar­de­rin­gen en zijn we getui­ge van een onge­zie­ne spe­cu­la­tie­ve zeep­bel in Bit­coin en aan­ver­wan­te “mun­ten”. Niets nieuws onder de zon dus en op naar de vol­gen­de crash? Dit­maal is het anders, meent Del­ta Lloyd. Begin 2017 ver­wacht­te men een sta­bie­le groei in de Ver­e­nig­de Sta­ten en Chi­na en was er heel veel terug­hou­dend­heid met betrek­king tot Euro­pa en Japan. In juni leek de Ame­ri­kaan­se eco­no­mie dan weer sterk te ont­goo­che­len. Maar sinds het ein­de van de zomer werd het voor alle eco­no­mis­ten dui­de­lijk: 2017 zou het eer­ste jaar wor­den sinds 2010 dat alle regio’s mooie groei­cij­fers laten opte­ke­nen. Bij­ge­volg pres­teer­de de wereld­eco­no­mie beter dan ver­wacht en dat zon­der oplo­pen­de infla­tie, wat goed nieuws was voor de mees­te beur­zen in de twee­de helft van 2017.

Laat ons dit even in een 3-jarig per­spec­tief bekij­ken. Sinds de paniek omtrent de munt­de­va­lu­a­tie van Chi­na in het najaar van 2015 en begin 2016 heeft de wereld­eco­no­mie mid­den 2017 ein­de­lijk een ste­vi­ge en bre­de her­stel­be­we­ging inge­zet. Dank­zij het door­tas­ten­de optre­den van de Chi­ne­se auto­ri­tei­ten werd een reces­sie ver­me­den. Hier­door sta­bi­li­seer­den de olie­prijs en ande­re grond­stof­fen. Dat heeft voor een sterk her­stel in de Ame­ri­kaan­se ener­gie­sec­tor gezorgd, wat samen met de aan­trek­ken­de groei in Chi­na de indu­stri­ë­le pro­duc­tie wereld­wijd een ster­ke duw in de rug heeft gege­ven. Ook Rus­land en Bra­zi­lië zijn hier­door uit e

en die­pe reces­sie gekro­pen. Tege­lij­ker­tijd bleef de Ame­ri­kaan­se con­sump­tie op vol­le toe­ren draai­en dank­zij de hoge werk­ge­le­gen­heid. In de euro­zo­ne ten slot­te her­stel­de de inter­ne vraag dank­zij de his­to­risch lage ren­te en het ein­de van de cri­sis in de peri­fe­rie. En als klap op de vuur­pijl blijft de infla­tie over­al ver­ras­send laag waar­door de cen­tra­le ban­ken de goe­de sfeer op de finan­ci­ë­le mark­ten niet hoe­ven te ver­sto­ren. Maar Del­ta Lloyd stelt opnieuw de vraag: kan dit feest­je wel blij­ven duren?

Vol­gens Del­ta Lloyd is dé belang­rijk­ste drijf­veer ach­ter de ster­ke pres­ta­tie van de beur­zen sinds de zomer: de trend van posi­tie­ve ver­ras­sin­gen op eco­no­misch vlak.  De ver­wach­tin­gen zijn nu zoda­nig opti­mis­tisch gewor­den dat er wel­licht opnieuw ruim­te voor ont­goo­che­ling is de vol­gen­de maan­den. Dat bete­kent ook dat de aan­de­len­mark­ten een nieu­we drijf­veer nodig heb­ben om hun opmars aan het hui­di­ge tem­po ver­der te zet­ten. Anders volgt onver­mij­de­lijk een beurs­cor­rec­tie.

Dit bete­kent niet dat het sprook­je in 2018 gaat ein­di­gen, meent Del­ta Lloyd.  Ter­wijl het er mid­den 2017 naar uit­zag dat pre­si­dent Trump hele­maal niets zou ver­we­zen­lij­ken van zijn fis­ca­le agen­da, heeft hij zijn belas­ting­ver­la­ging toch goed­ge­keurd gekre­gen. En hoe­wel ana­lis­ten enorm ver­deeld zijn over de poten­ti­ë­le impact op de groei van de Ame­ri­kaan­se eco­no­mie, zou het er toch kun­nen toe lei­den dat hier­door de bedrij­ven ein­de­lijk weer dur­ven inves­te­ren. Want bui­ten de ener­gie­sec­tor heb­ben we tot nu toe nog maar wei­nig Ame­ri­kaan­se bedrij­ven hun opti­mis­me en hun ver­trou­wen omge­zet in daden. Het zou wel eens kun­nen dat deze belas­ting­ver­la­ging, in com­bi­na­tie met de ster­ke eco­no­mi­sche groei, de zoge­naam­de “ani­mal spi­rits” van de onder­ne­mers weer aan­wak­kert en dus de fina­le aan­zet is tot een inves­te­rings­golf door bedrij­ven.

Intus­sen kun­nen bedrij­ven nog steeds tegen uit­zon­der­lijk lage inte­rest­voe­ten lenen, ter­wijl er wei­nig loon­in­fla­tie is. Bij­ge­volg blij­ven de winst­mar­ges hoog en bij­ko­men­de inves­te­rin­gen kun­nen de pro­duc­ti­vi­teit ver­be­te­ren. Een der­ge­lijk “investeringsgolf”-scenario zou zeer posi­tief zijn voor de aan­de­len­mark­ten. Want net omwil­le van de lage infla­tie ver­kie­zen de cen­tra­le ban­ken om slechts zeer lang­zaam het mone­tai­re beleid te nor­ma­li­se­ren. Op ter­mijn zal dat hoogst­waar­schijn­lijk opnieuw tot een over­drij­ving in de eco­no­mie én in de finan­ci­ë­le mark­ten lei­den. Maar op dit ogen­blik ont­breekt eni­ge over­ver­hit­ting in de eco­no­mie die op rela­tief kor­te ter­mijn tot een reces­sie zou kun­nen lei­den. Wat op zich niet weg­neemt dat een tij­de­lij­ke cor­rec­tie op de beurs zich steeds kan voor­doen. De waar­de­rin­gen zijn immers  hoog ter­wijl de vola­ti­li­teit reeds gerui­me tijd zo laag noteert dat we tot 1995 moe­ten terug­gaan om een der­ge­lij­ke situ­a­tie op de (Ame­ri­kaan­se) beurs terug te vin­den.

In de jaren daar­na werd het koers­ver­loop inder­daad een stuk vola­tie­ler. Maar de beurs­haus­se ein­dig­de pas in 2000 toen de tech­no­lo­gie­zeep­bel uit­een­spat­te, mer­ken de bol­le­bo­zen van Del­ta Lloyd op.

Het sprook­je kan dus blij­ven voort­du­ren, maar niet zon­der risi­co. De belang­rijk­ste risico’s zijn, vol­gens Del­ta Lloyd Asset Mana­ge­ment: ten eer­ste is er het geo­po­li­tie­ke risi­co, dat dui­de­lijk geste­gen is met het pre­si­dent­schap van Donald Trump. Esca­la­ties op het Kore­aan­se schier­ei­land of in het explo­sie­ve Mid­den-Oos­ten zijn onvoor­spel­baar maar poten­ti­eel zeer gevaar­lijk. Indien ze uit­brei­den naar ande­re regio’s of te lang aan­hou­den kun­nen ze tot een cor­rec­tie in de finan­ci­ë­le mark­ten lei­den en daar­door op het ver­trou­wen van con­su­men­ten en bedrij­ven wegen. De com­bi­na­tie van bei­de zou dan een eco­no­mi­sche terug­val tot gevolg kun­nen heb­ben, met een bij­ko­men­de cor­rec­tie in risi­co­vol­le acti­va (aan­de­len, bedrijfs­obli­ga­ties) tot gevolg.

Infla­tie is het twee­de gro­te risi­co. Indien infla­tie plots een come­back zou maken, dan ris­ke­ren de cen­tra­le ban­ken toch hun beleid te moe­ten ver­strak­ken. Met de hui­di­ge his­to­risch dure waar­de­rin­gen in de obli­ga­tie- en aan­de­len­mark­ten zou dat tot een paniek­re­ac­tie bij beleg­gers kun­nen lei­den. Der­ge­lij­ke paniek ris­keert opnieuw de uiterst gun­sti­ge finan­ci­ë­le omge­vings­fac­to­ren aan te tas­ten. Op die manier kan de cor­rec­tie in de finan­ci­ë­le mark­ten — net als onder het sce­na­rio van een geo­po­li­tie­ke cri­sis – een ver­tra­ging in de eco­no­mi­sche groei ver­oor­za­ken, met een bij­ko­men­de ver­koop­golf tot gevolg.

De con­clu­sie van Del­ta Lloyd asset mana­ge­ment is dat 2018 wel­licht een vola­tiel jaar wordt waar­bij de cen­tra­le ban­ken opnieuw een hoofd­rol zul­len spe­len. Ondanks de dure waar­de­rin­gen kun­nen aan­de­len ver­der gaan op hun elan. Althans zolang de voor­noem­de hoofdrisico’s op de ach­ter­grond blij­ven, de Ame­ri­kaan­se ren­te niet te veel stijgt (3,5% is een abso­luut maxi­mum) en een reces­sie uit­blijft.

Tags:
,